Soms kom je initiatieven tegen waarbij je direct zoiets hebt van YESS!!!
Van die projecten waarbij je weet dat ze impact zullen maken, dat ze systemen die op betonblokken lijken in beweging zullen krijgen door mensen te laten voelen, te laten beleven waarom ze doen wat ze doen. Projecten die mensen en organisaties op een betekenisvolle mannier met elkaar in verbinding willen brengen om op een pure, intense wijze van elkaar te leren. 

 

Toen ik dan ook Stichting Mens Achter De Patiënt die als doel heeft om de zorg mensgerichter te maken door ervaringen van patiënten en (toekomstige) zorg professionals met elkaar uit te wisselen. (toekomstige) zorg professionals op alle niveaus, van geneeskunde studenten, MBO en HBO verpleegkundigen tot fysiotherapeuten, ergotherapeuten en logopedisten. Door alles in de blender te gooien en er groepen ontstaan waarin alle disciplines in één groep bij elkaar worden gebracht  ontstaat er een unieke situatie waarbij ervaringen breed met elkaar gedeeld worden. Hierdoor krijgt de patiënt meer inzicht in het zorgsysteem en leert de zorggever hoe ze, ook met kleine veranderingen die ze zelf als mens en op eigen initiatief kunnen realiseren betekenisvolle waarde kunnen toevoegen aan de patiënt. 

 

Het spreekt voor zich dat ik geen seconde hoefde na te denken om hier aan mee te werken.

 

Inmiddels heb ik aan meerdere onderwijsmodules mogen meewerken, al veel (aankomende) zorgprofessionals mogen inspireren. 

 

Of het zin heeft?

 

Tja oordeel zelf:

Een paar weken geleden was ik in het Maastricht UMC+ voor het maken van een echo. Je kent het wel, je meld je aan bij de balie en neemt, toch ietwat nerveus plaats in de wachtruimte. Opeens komt Jelle voorbij gelopen. Jelle had ik een tijdje geleden ontmoet tijdens een onderwijsmodule. "Hé meneer Hensgens. Ik zie dat u weer eens even bij ons op bezoek bent." Hij komt even naast me zitten en verteld me dat hij door de ervaringen die hij heeft opgedaan tijdens de sessies met MAP heel anders naar "zijn" patiënten is gaan kijken, hij nog veel meer oog heeft voor wat er onderhuids bij "zijn" patiënten speelt. "Super bedankt dat u mijn ogen opende". En weg was hij weer. Op naar "zijn" volgende patiënt.

 

En ik, ik bleef nog een tijdje beduusd achter op dat bankje.....