Selecteer een pagina

Het is de laatste behandeldag van de achtweekse Daratumumab kuur.

Het leek al automatisme te worden, de wekker die elke dinsdagochtend om 04.45 de vroege ochtend aan kondigt. Voorlopig is het toch echt de laatste keer dan hij zo vroeg zijn werk mag doen. Zoals altijd waren we weer lekker op tijd in Het UMC Utrecht om te beginnen. ‘Zo vandaag de laatste hé’ zei de verpleegkundige. ‘zullen we maar beginnen met het vaste recept: kopje koffie met melk en suiker’ Na al die weken begin je je toch al beetje een stamgast te voelen.

In één keer trilt mijn telefoon. Er komt een berichtje binnen van Will, de commercieel manager van een zeer gewaardeerde klant. Met Will heb ik de afgelopen tijd een mooie intense relatie op basis van wederzijds respect en vertrouwen opgebouwd. Samen hebben we keihard gewerkt aan mooie projecten waarin we elkaar uitdaagde om tot het uiterste te gaan. Man, wat hebben we samen veel gezwoegd, gelachen, en intense verhalen met elkaar gedeeld. Will, alias ‘de rode paprika’ was dan ook diep geschokt toen ik hem vertelde dat ik ziek was. Maar samen zochten we altijd naar wat het mij/ons kon leren.

“Hé man, waar ergens hebben ze je gedumpt in dit grote Utrecht UMC….”
“Afdeling B2 kamer 12” stuur ik hem terug.

En jawel hoor, daar kwam i. Hij kwam me een fles champagne brengen om de laatste in de serie van behandelingen te vieren. Als ondernemer heb ik altijd enorm geïnvesteerd in het opbouwen van BETEKENISVOLLE relaties. Dit op deze wijze terugkrijgen is voor mij dan ook het allerhoogste zakelijke succes wat ik kan bereiken. Daar kan geen euro tegenop.