Het is tijd om te beginnen!

Maandagochtend 22 januari, 04.30....

....geeft de wekker aan. 

 

Slapen lukt niet meer. 

Woelend lig ik in mijn bed.

Patries ligt nog heerlijk te slapen.

Met tranen in mijn ogen kijk ik haar aan.

Ik vraag me af hoe lang het gaat  duren totdat we samen weer in één bed kunnen liggen.

Totdat de wekker gaat blijf ik zo naar haar kijken.

 

Aan de ontbijttafel krijgen we allemaal eigenlijk geen hap door onze keel.

Ik zie dat Luc en David het moeilijk hebben.

 

Ik voel hun verdriet, ik voel hun bezorgdheid, ik voel hun onzekerheid.

 

Maar wat kan ik zeggen???

Wat moet ik doen om ze gerust te stellen...

 

Met lood in hun schoenen en tranen in hun ogen trekken ze hun jas aan om naar school te gaan.

Want ja, het gewone leven gaat gewoon door.

Het liefst zou ik aan een noodrem willen trekken.

Even stoppen zodat we ons puur en alleen op ons vieren kunnen richten.

 

Ze geven me een laatst dikke knuffel en kus en stappen op hun fiets.

“Tot straks Pap!!” roepen ze nog.

Ik kijk ze na totdat ze de hoek om zijn.

Het voelt als een afscheid.

Gelukkig dat het maar tijdelijk zal zijn.

 

Om 11.00, ietwat onwennig en met zweet in mijn handen meld ik me samen met Patries bij de balie van afdeling A5 in het Maastricht UMC+. Vriendelijk worden we door een verpleegster ontvangen en naar mijn “suite” voor de komende weken gebracht. Samen met Patries pak ik mijn tas uit, probeer ik mijn eigen plekje te creëeren.

 

Ik wist dat het eraan zat te komen, maar toch... “Ik ga er zo toch maar eens vandoor” zei Patries toen we samen een kop thee aan het drinken waren. “Vanavond kom ik samen met de jongens, bereid je nu maar goed voor op het inzetten van de centrale veneuze jugularis katheter”. Ik weet dat ze gelijk heeft.

We geven elkaar een dikke kus, en daar gaat ze. Met tranen in haar ogen. 

 

Snikkend lig ik in mijn bed als de deur een paar seconden later weer openzwaait. De verpleegster komt binnen. Ze ziet de tranen die over mijn wangen lopen, komt naast me staan, legt haar hand op mijn schouder en zegt “het is ook niet niks hé zo alleen achterblijven en je gezin moeten missen”. Iets beters had ze niet kunnen zeggen. Het voelde meteen hoe raar het ook klinkt een beetje meer als thuis. Ik voelde de rust in me terugkeren, de onzekerheid werd minder en de zweet in mijn handen was verdwenen....

 

Het is tijd om te beginnen!

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0