Boinic man

De deur zwiept open en daar komen ze. "Hé pap, we zijn zo snel mogelijk gekomen om te zien waar je ligt en hoe het met je gaat" zegt David. Het fijne is dat we voorafgaande aan de opname al samen met een verpleegster een rondleiding hebben gehad over de afdeling. De spanning die ze hadden omdat ik in quarantaine moest is hierdoor bij ze weggevallen. Ze hadden hier namelijk allerlei spookbeelden bij. Dat ik in een tent zou moeten liggen, dat ze speciale kleding aan zouden moeten, ze me niet aan mochten raken. De quarantaine maatregelen, handen desinfecteren, mondkapje dragen vonden ze  reuze mee vallen.  

 

"Nou Pap, je lijkt wel Bionic man met die aansluitingen op je borst" zegt Luc. 
Eerder die dag was het Centraal veneuze katheter ingebracht. Via deze perifere katheter kunnen alle medicijnen en bloedproducten worden toegediend en kan er bloed worden afgenomen. 

 

Bionic man....eigenlijk heeft hij wel een beetje gelijk. Ik krijg straks mijn stamcellen weer terug die mij super power moeten gaan geven zodat ik weer kan herstellen van de hoge dosis chemo die ik morgen zal krijgen. 
We moeten er wel om lachen. 

 

Ze komen nog even lekker bij me in bed gekropen. Raar is dan toch, nu is er nog weinig aan de hand, voel ik me nog ok. Maar hoe zou dat morgen zijn???

Nog even niet aan denken maar genieten van het moment. 

 

We kletsen nog wat en dan is het voor hun tijd om naar huis te gaan.
Ik merk dat ze dat wel raar, moeilijk vinden. "Heel veel succes morgen pap, we denken aan je en komen als we uit school zijn weer zo snel mogelijk naar je toe". Ze kijken nog  eens om en maken de deur dicht.

 

Bionic man....ik moet er nog om lachen.