The day before

Vandaag is een dag waarvan je eigenlijk hoopt dat hij niet bestaat en ook weer wel.

Het is een dag waarin hoop en wanhoop met elkaar in botsing komen.

 

Hoop omdat je weet dat het de dag is voordat de behandelingen gaan beginnen die ervoor moeten zorgen dat ik veel, heel veel tijd krijg.

 

Wanhoop omdat het zo zwaar gaat zijn. Lang weg van huis, los van mijn gezin en zware behandelingen voor de boeg.

 

Het is een dag waar je je maar doorheen moet worstelen.

Waarin de emoties alle kanten op vliegen.

Waarin we eigenlijk niets anders willen dan met elkaar Zijn.

Gewoon stilletjes met elkaar aan tafel zitten zonder iets te zeggen, alleen maar voelen en Zijn.

 

Zijn en onze gedachte lezen,

voelen en elkaar vanuit pure verbinding,

zonder woorden,

geven wat je nodig hebt.

 

Mooi is dat.

 

Trots....

....enorm trots ben ik dat wij dit als gezin kunnen. 

 

 

“Accepteer dat vandaag in het teken staat van verdriet, van de wanhoop.

 

Positiviteit??

Die komt morgen wel weer.

 

Voel het verdriet tot in het diepste van je hart. 

Huil, droog je tranen niet.

Laat ze vloeien over je wangen, langs je nek, op je shirt.

Veeg ze niet weg.

Ze zijn namelijk een mooi, puur cadeau.

 

Deze tranen, dit verdriet komt namelijk maar uit één ding voort:

 

Liefde.

 

Pure liefde die je geeft en van ons krijgt”

Door mijn betraande ogen en vol gespetterde bril kijk ik Patries aan en zeg niets.....

Reactie schrijven

Commentaren: 0