Destignated Survivor

Als Netflix verslaafde die ik tegenwoordig ben heb ik natuurljk ook Designated Survivor gezien. Een meeslepende serie waarin tijdens de State of the Union door een bomaanslag de president en alle kabinetsleden omkomen op de minister van Volkshuisvesting en Stedelijke Ontwikkeling na. Hij wordt aangewezen als designated survivor en wordt plotsklaps de president van de Verenigde Staten van Amerika. Hij moet leiding geven aan een land in crisis. Een land dat verdeeld wordt door politieke steekspelletjes. Een enorme opgave waar je je maar amper op kunt voorbereiden, laat staan het goed doen voor iedereen.

 

Onlangs pleite D66 voor twee ‘designated survivors’ die indien door rampspoed de Haagse politici en het staatshoofd getroffen worden aan de macht komen zodat het land bestuurd kan worden.

 

Voorbereid zijn voor als het misgaat: 

dat is de kern waarom het draait.

 

Zo voelt het voor mij vandaag ook. Vandaag worden mijn stamcellen geoogst zodat ik na de zware chemo behandeling die ik ga krijgen kan overleven. Na de chemo krijg ik die stamcellen weer terug zodat zij het over kunnen nemen. Zij Gaan ervoor zorgen dat mijn beenmerg, mijn bloed, mijn lijf surveyd. Zij gaan bepalen wat er gebeurd. Zij moeten ervoor zorgen dat vreemde indringers zo snel mogelijk buiten de deur worden gehouden. Dat mijn immuunsysteem beter gaat functioneren als ooit te voren.

 

Stamcellen. Broncellen.

De basis van alles in je hele lijf. Hoe mooi is het dat ik mijn eigen designated survivor kan zijn. Dat de kracht van mijn eigen Zijn nu wordt veiliggesteld. Naar een veilige bunker, in dit geval een diepvries worden gebracht waarin ze tijdloos kunnen overleven. Kunnen rusten om klaar te zijn als ik ze nodig heb. Klaar zijn met maar één doel: 

Mij met alle kracht door deze Survival loodsen.