Een dikke dankjewel aan dat 'zieke' stukje in mij...

Onderweg naar het mooie Durbuy, waar wij een plekje hebben om te genieten van de prachtige natuur en in alle rust kunnen genieten van elkaar rinkelde mijn telefoon. Ik was blijkbaar vergeten om hem uit te zetten, iets wat ik normaal standaard doe. Durbuy staat voor mij namelijk gelijk met even los van 'the grid', los van 'het framework', los van de dagelijkse hectiek. Ik had natuurlijk gewoon op de rode knop kunnen drukken waarbij ik een duidelijk signaal aan de beller meegeef dat hij op een ongewenst moment mij probeert te contacten. Dat had ik kunnen doen maar dat deed ik niet. Ik wist namelijk allang wie contact zocht. Mijn vingers vonden de groene toets zonder enige aarzeling en ik had contact.

En het gekke is, ik had direct contact zoals contact bedoelt is. "Dim, man, ik mis je!" dat was het eerste wat er, in dat heerlijke Rotterdamse accent over de speakers in mijn auto klonk. Het was de stem van een voor mij speciale vriend.

 

Ik leerde hem kennen op een sessie, een aantal jaren geleden ergens in het midden van het land. Een kennissessie waarin we kennis delen om samen verder te kunnen groeien centraal stond. Zelf had ik daar een inleiding mogen verzorgen en daarna kwamen we al snel in gesprek. Wat er daar ontstond was magisch. Binnen één tel maakte we connectie met elkaar maakte die ervoor zorgde dat we elkaar op zakelijk én privé vlak in de tijd daarna onvoorwaardelijk zijn gaan helpen. Diepgaande gesprekken hebben we met elkaar gevoerd, heerlijk gegeten, samen naar interessante bijeenkomsten door heel het land geweest. Met andere woorden, we hebben elkaar op alle vlakken sterker, wijzer gemaakt. 

 

"Ja man, ik mis jou ook!" dat was dan ook het eerste wat ik, met tranen in mijn ogen tegen m zei. Even leek het namelijk zo te zijn dat de sleur van alle dag, de afstand tussen Puth en Rotterdam het gewonnen had. Drie tellen later was dat gevoel van missen echter helemaal voorbij. Bij echte relaties, gebouwd vanuit je hart bestaat er namelijk niet zoiets als wat wij noemen tijd. Connectie vanuit je hart is namelijk tijdloos. Tijdloos omdat het zo puur is dat het helemaal niets uitmaakt dat je elkaar even niet gezien of gesproken hebt. Zonder verder besef van tijd hebben we met elkaar doorgepraat, hij in Rotterdam, ik zittend op mijn krukje voor ons plekje in Durbuy. 

 

Ik besefte me dat ik ook in mijn zakelijke netwerk altijd onbewust op zoek ben geweest naar relaties met die geven om wie je bent en niet naar wat je doet. Want als je connectie maakt vanuit je hart, dan doe je toch altijd het juiste, niet? 

 

Dit inzicht is één van de mooiste geschenken die mijn ziekte me gegeven hebben.

 

Dus een dikke dankjewel 'Ziek" stukje van mij!

 

 

 

 

 

 

 

O ja, en weet je wat hij ook nog zei: "Hoe durf je me een bericht te sturen om te vragen OF ik meeloop op 20 mei" Heerlijk toch die Rotterdamse directheid!

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    karin overtoom (woensdag, 12 april 2017 20:28)

    Wat een heerlijk verhaal weer Dimitry...ik geniet van je mooie woorden..
    Suxxes en tot 20 mei✌��

  • #2

    Mirella (woensdag, 12 april 2017 22:16)

    Lieve Dim, dit is inderdaad waar het om draait in het leven... �

  • #3

    Tim (donderdag, 13 april 2017 08:30)

    Mooi geschreven Dimitry, dit maakt mijn dag weer goed omdat ik ook op zo'n manier in verbinding wil staan in mijn zaken en prive

  • #4

    Constant (vrijdag, 14 april 2017 20:40)

    Dimitry, jij bent niet alleen een prettig persoon om mee te spreken, ook jouw manier van iets op papier zetten zorgt ervoor dat de inhoud hiervan aankomt en blijft hangen. Wat jij schrijft geld ook voor mij, hoe iemand is is belangrijker dan wat hij doet. groet Constant

  • #5

    Boyd (dinsdag, 09 mei 2017 21:48)

    Ik kijk uit naar 20 mei Dim! En de kids ook. ��