Het hele gezin mee naar het ziekenhuis: Hoe bijzonder is dat!

Het is meivakantie, heerlijk!

Tijdens de meivakantie trekken we er altijd een weekje op uit. Lekker weg en genieten van elkaar. Maar hoe doe je dat nu, nu dat ik midden in mijn behandelingen zit? Immers acht weken lang is op dinsdag mijn vaste "vakantieadres" het UMC Utrecht.

'Weet je wat, we boeken een huisje op de Veluwe en op dinsdag gaan we met z'n alle naar het UMC' zei Patries. Ik moet zeggen dat ik dat best een goed idee vond, dan konden de jongens ook eens zien waar Pa op die dinsdagen uithangt. Zo gezegd zo gedaan. 'Goeie morgen, leuk dat jullie er zijn. Komen jullie vandaag eens kijken wat pa hier allemaal meemaakt vandaag?' Zei de researchverpleegkundige tegen Luc en David. 'Zeker, en we hebben een hoop vragen voor je, we willen wel eens precies weten wat er hier allemaal gebeurt.' zei David. 'Tuurlijk' zei ze ik zal het je allemaal precies uitleggen. Bij alles wat ze deed die dag vertelde ze waarom dat was. Spannende gezichten bij het inbrengen van de infuusnaald. David bekeek de buisjes bloed die voor controle worden afgenomen aandachtig. Luc vond het infuus maar wat interessant. De Hematoloog komt binnen, 'Hé jongens wat leuk dat ik jullie nu ook eens zie! Nou die vader van jullie boft maar met twee van die betrokken jongens. Willen jullie nog wat weten? 'Nou' zei Luc 'hoe kan het dat z'n zak met water pap beter maakt, ik zie er namelijk niets inzitten'. 'toch zit er een heel speciaal stofje in' zei de hematoloog. 'Een stofje wat de zieke cellen opspoort en als hij ze gevonden heeft er als een soort magneet aan blijft kleven, hierdoor herkent het lichaam weer dat het een zieke cel is die moet worden afgevoerd'. 'Super knap!' zei Luc.


'Mag ik in je bed komen liggen zoals ik dat thuis ook altijd doe, even lekker knuffelen' vroeg David. 'Kom hier lieve schat' en daar lag ik samen met mijn jongste zoon. Heerlijk. Wat een bijzonder moment.

Op de terugweg naar ons vakantiehuisje zeiden de jongens 'Pap, wat is het toch fijn dat er zo goed gezorgd wordt voor je door al die lieve mensen daar.'

Het was voor mij de meest intense en bijzondere behandeldag tot nu toe.

 

Het meest bijzondere kwam echter toen we weer naar huis moesten gaan, want ja; aan alle vakanties komt een einde. In de auto vroeg ik 'Jongens, wat vonden jullie het leukste aan de hele vakantie? het voetballen op het park, het dagje dierentuin in Arnhem, het rondstruinen in Amersfoort of de wandelingen door de Veluwse bossen?' Weet je wat ze zeiden? Nee pap, het mooiste vonden wij dat we bij je konden zijn in het ziekenhuis.......

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Mendy Thomas (vrijdag, 13 mei 2016 13:17)

    Hoi Dimitri, het lijkt nog zo kort geleden dat we ons in Porec tegenkwamen!Nu Luc en David niet meer in Oirsbeek op school zitten, zien we elkaar natuurlijk ook niet meer zo snel. Onze Koen zat bij David in de klas.
    In 2011 ben ik het gevecht aangegaan tegen borstkanker en,voor zover we nu weten, heb ik dit ruimschoots gewonnen! Ga ervoor, hou voor ogen wat echt belangrijk is in het leven en koester de mooie mensen én momenten in je leven.
    Ik bewonder je kracht en wat schrijf je ontzettend goed. Zou je iets mee moeten doen

  • #2

    Lou (vrijdag, 13 mei 2016 21:26)

    Dag Dimitri. Met een brok in mijn keel heeft deze reus jouw verhaal gelezen. Chappeau voor jou en je familie dat je deze berg etappe toch maar doet. Een col van de eerste categorie die jij zeker gaat pakken en dan in de afdaling ons allemaal weer positief zal verrassen.
    Binnenkort, samen een bak koffie.

  • #3

    angelique (maandag, 16 mei 2016 17:19)

    pffff.. Neefie, wat heb ik toch veel respect voor jou en Patricia.. Oneerlijk dat jij deze strijd moet voeren, maar heel hartverwarmend om te lezen dat jullie dit gevecht met z' n vieren aangaan.. Samen sterk!!
    Hele dikke warme knuffel voor jullie allemaal, ang X

  • #4

    Jan Gooren (maandag, 16 mei 2016 22:34)

    Hi Dimitry. Met onmetelijk respect en bewondering volg ik je blog.
    Het delen van je ervaringen en gedachten, maar vooral je gevoelens, en je dus kwetsbaar opstellen, is pure kracht en kost veel minder energie dan alles bij jezelf houden.
    Je laat de dingen waar zijn die waar zijn, je omarmt je ziekte. Voor mij als coach, maar zeker ook als mens, zijn dit zaken die bevestigen dat niet de omstandigheden bepalend zijn, maar wel hoe je ermee omgaat.
    Je bent een voorbeeld voor velen.
    Met respectvolle groet, Jan.