De eerste behandeldag

'Dim, wordt je wakker' ik voel een hand op mijn schouder 'we moeten zo gaan' ik doe mijn ogen open Patries staat al helemaal fris gedoucht naast me. Ik laat mijn blik op de wekker vallen: 04.45. Das best vroeg! Lekker ff douchen, espressotje en de auto in naar Utrecht waar we ons om 07.30 melden bij het researchteam van het UMC. 'wat zijn jullie lekker op tijd!, zeker zin in een kop koffie na z'n lange rit' zeggen ze. In Kamer 11, mijn plekje voor vandaag was al helemaal gereed gemaakt. Alles lag klaar. Voordat ik koffie kreeg werd ik eerst "gevampierd"  zodat het bloed al naar het lab ter beoordeling kan. Het begin van een lange dag was gemaakt.

 

Om 08.15 gelach op de gang, de hematoloog kwam breed lachend zoals altijd binnen. 'Hee Dimitry, goed om je te zien!' Nadat ze mij nognaals goed uitgelegd had wat er allemaal ging gebeuren, ze me onderzocht had en de bloeduitslagen inmiddels binnen waren zei ze 'we gaan beginnen!'

 

Omdat Daratumumab een monokolonaal humaan antilichaam is kan er tijdens de toediening een allergische reactie ontstaan. Om dit te onderdrukken kreeg ik eerst pre-medicatie in de vorm van corticosteroïden en anti-histaminicum toegediend om dit te voorkomen. Ook werd er nood medicatie en beademingsapparatuur klaar gezet.

 

Nadat de pre-medicatie middels het infuus was ingelopen was het om 10.30 dan eindelijk zover dat de daratumumab 'aangehangen' kon worden.

'Als je begint te kuchen of een benauwd gevoel krijgt trek dan direct aan de bel!" zeiden ze nog. Al kuchend zij ik dat ik uiteraard zou doen. Na 20 minuten voelde ik het al en  kwam er een kuchje. 'Moet je niet bellen" zei Patries nog. Eigenwijs als ik ben deed ik dat natuurlijk niet. Het was immers maar een kuchje. Vijf minuten later had ik het idee dat er een olifant op mijn borstkast stond en was mijn neus helemaal verstopt geraakt. Toch maar bellen dus.

Het Infuus werd stil gezet en na verloop van tijd vertrokken de klachten weer even spontaan als hoe de waren opgetreden. De infuuspomp werd weer aangezet en we gingen verder. De rest van de dag geen klachten meer gehad. Om 21.00 liepen we moe maar voldaan de draaideuren van het UMC door, op weg naar huis.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0