Achter het verdriet: daar ligt de oplossing

Vaak krijg ik de vraag of ik niet verdrietig ben. 'Natuurlijk' zeg ik dan. 'Sterker nog ik kan op momenten in en intens verdrietig zijn waardoor ik dreig te verdrinken in mijn eigen verdriet.' Het zou naar mijn idee totaal absurd  zijn als ik dat niet zou zijn. Maar ik heb mezelf aangeleerd om ook door het verdriet heen te kijken, of er in een bocht omheen te lopen. Ik heb geaccepteerd dat ik ziek ben, dat me dat hindert in bepaalde dingen die ik deed toen ik nog niet ziek was. Zo merk ik dat mijn conditie me behoorlijk in de steek laat. Niet dat ik altijd een fervent sporter ben geweest maar toch merk ik dat ik moet inleveren. Zo zijn bijvoorbeeld de flinke wandelingen die we als gezin graag maakte nu geworden tot een  ommetje.

 

 

Maar....., dat ommetje is voor mij heel bijzonder geworden.

Elke zondagochtend maak ik samen met Patries bijvoorbeeld al een hele tijd hetzelfde ommetje, een ommetje waarvan ik weet dat ik het aankan, waarvan ik weet als het toch teveel is er altijd een afkorting mogelijk is. Het bijzondere aan dit ommetje is, doordat ik niet meer zo snel kan lopen ik me nog meer bewust ben gaan worden van de prachtige omgeving waarin wij wonen. We lopen langs wijngaarden, fruitgaarden, landerijen, beekjes, velden, door oerbossen. Ook zie ik nu dat er overal heerlijke bankjes staan die me uitnodigen om te gaan zitten, nog beter te kijken, een intens gesprek met elkaar aan te gaan, die appel uit m'n rugzak te halen en rustig te genieten. Het mooie is dat éen van deze fantastische plekjes niet eens door de gemeente zijn aangebacht maar door de bewoners van landgoed Wolfhagen. Zij hebben het wandelpad welke langs hun landgoed loopt voorzien van bankjes, prachtige en bloemen. en wijze spreuken.  Een mooi voorbeeld van de participatiemaatschappij waarin bewoners het initiatief nemen om je te laten mee genieten van hun mooie plek. Ongelofelijk toch dat ik dat allemaal vind in een paar kilometertjes rondom mijn huis.

 

Hierbij stel ik mezelf dan de vraag: 'moet ik nou verdrietig zijn? Heb ik enige reden om verdrietig te zijn?' Het antwoord laat zich raden.
Eigenlijk voel ik me op dat moment intens gelukkig, maximaal verbonden met Patries en de omgeving, met andere woorden het absolute tegengestelde van intens verdrietig. Ik heb geleerd om te kijken vanuit een ander perspectief, te leven in het moment. Dit heeft mijn leven enorm verrijkt.
'Ik hoef dus niet meer verdrietig te zijn' zeg ik dan. Natuurlijk is het zo dat verdrietige gedachten nog geregeld de overhand proberen te nemen maar ik laat ze voorbij drijven als wolken in de lucht. Of dat altijd lukt? Nee natuurlijk niet maar wel steeds vaker!

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Joan Elkerbout (woensdag, 04 mei 2016 12:34)

    Dank je voor je openhartige wijze van schrijven. Ik heb zelf MM (niet smoldering, al kan ik me voorstellen dat ik die staat van de ziekte ook heb doorgemaakt in de jaren voordat het vastgesteld was). Ik was 42 toen ik de diagnose kreeg. Ik lees eigenlijk geen verhalen van anderen, al blijf ik wel bewust lid van de facebookgroep en voel ik me wel betrokken. Maar ook ik ben iemand die het leven wil leven, zoekend naar de wijsheid en liefde in dit levensverhaal van mij. Een weg vindend hoe met mijn emoties en ervaringen om te gaan. En wat ook mij redelijk lukt, gelukkig. Jouw manier van verwoorden en beleven is dus herkenbaar en dus lees ik je blog soms toch...

  • #2

    Harko (woensdag, 04 mei 2016 12:50)

    Heel herkenbaar Dimitry. Een jaar na mijn stamceltransplantatie (MM) en een goed hersteld lichaam is er ook nog steeds de onzekerheid over de toekomst, het opnieuw inrichten van mijn leven. Het leven dat niet meer hetzelfde is. Een leven met een schaduw die er doorlopend is en soms zo zichtbaar dat tranen komen. Maar er is ook de andere kant die je goed beschrijft. Steeds meer proberen te leven in het moment. De positieve kant willen en kunnen zien. De momenten van geluk voelen. Die schaduw een plek geven. Verdwijnen gaat hij niet maar proberen zijn rol zo klein mogelijk te houden.

  • #3

    Selma (woensdag, 04 mei 2016 19:01)

    Hallo Dimitry, wat een prachtige gedachten heb je op papier gezet, en wat knap dat je je niet laat verleiden tot somberheid, al ligt deze steeds op de loer!
    verdrietig zijn kan ook heel bevrijdend werken, maar dat weet je al.
    Blijf genieten van de mooie dingen die op je pad komen, x