Stand by...

Lang, heel lang heb ik koste wat kost gevochten tegen de vermoeidheid die ik in mijn lijf voelde. Als ik na een dag werken thuis kwam was ik leeg, op, niet meer in staat om de gewone dagelijkse dingen te toen. Even een balletje trappen met Luc en David, geen puf. Huishoudelijke taken, nu even niet. Nee, vaak stortte ik als een zoutzak neer op de bank om daar pas weer vanaf te komen om naar bed te gaan. Patries nam het in het begin allemaal voor lief, ze gaf me veel ruimte. Ze rende zich de benen onder het lijf vandaan om alles te regelen. Het huishouden, geen probleem.  Luc en David naar het sporten, doe ik wel. Studies volgen voor haar werk, uiteraard. Alles maar dan ook alles ruste op de schouders van Patries. Dat gaaf even goed maar na verloop van tijd komt natuurlijk de confrontatie. 'Damn! dit kan zo echt niet meer!' zei Patries op een dag dat ik weer uitgeblust thuis kwam. 'Zie je niet dat je jezelf op deze manier alle levensvreugde ontneemt en je niet alleen jezelf maar ook ons enorm tekort doet. Wanneer ga je nou eens inzien dat het zo niet verder kan?'

 

Om eerlijk te zijn zag ik dat zelf natuurlijk ook wel al een hele tijd in. Eigenlijk was ik nooit meer fit. Als 's morgens de wekker ging had ik al het idee dat er een tank over me heen gereden was, en dan was de dag nog niet begonnen. Een warme douche en enkele espresso's , wat er normaal voor zorgde dat ik vol energie de dag tegemoet ging hielp al lang niet meer. In mijn werk begon ik de noodzakelijke scherpte te verliezen, vergat ik veel dingen, maakte ik onnodige fouten met enorme frustratie tot gevolg. Gecontroleerd loslaten, dat was wat ik moest doen. Niet het mes in het varken steken, nee, dat past totaal niet bij mij. Alleen nog maar dingen doen waarbij mijn toegevoegde waarde maximaal tot uiting komt. Vele emotionele, open gesprekken heb ik hierover gevoerd met medewerkers, zakelijke vrienden en partners. Zij wisten immers niet wat er met me aan de hand was, dat ik ziek was. Het deelbaar maken van wat er met mij aan de hand was gaf enorm veel lucht. De waardering en bewondering die ik kreeg om op z'n open manier deelbaar te zijn en samen te zoeken naar de beste oplossing was heel groot. Veel, heel veel persoonlijke reacties heb ik ontvangen. Met een gerust hart heb ik op werkgebied de "stand by" knop kunnen indrukken. Niet "weg" maar op "stand by", de sluimerstand. Iedereen weet dat ik er nog steeds ben maar alleen nog maar voor die dingen waar ik op momenten die ik zelf kies mijn meerwaarde voor inzet.

 

En thuis?, daar ben ik samen met Patries, Luc en David aan het genieten van de energie die ik nu op hun kan richten.

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0