Het moeilijkste gesprek ooit......"jongens, kom eens zitten, pap en mam moeten jullie wat vertellen"

 

 

Dat Utrecht niet bij ons naast de deur ligt heeft ook een voordeel. Het geeft me de ruimte om na te denken.

Want de vraag die meteen rijst is: hoe vertellen we dit aan Luc en David, mijn twee lieve zoons van 13 en 10 jaar oud. Vertellen we ze niets of de halve waarheid, zodat ze door kunnen gaan met hun onbezorgde leventje? Of maken we ze deelgenoot van ons verdriet zodat we samen de emoties kunnen doorleven, we steun bij elkaar kunnen zoeken? Eigenlijk waren we er samen vrij snel uit. Die twee hoog sensitieve mannetjes van ons kunnen we namelijk niets wijs maken.  Zodra we de voordeur open maken voelen ze toch al meteen dat er wat aan de hand is. Voor ons is het dan ook vanzelfsprekend dat we ze gewoon eerlijk en open meenemen in wat er aan de hand is. 'Tja, jongens pap heeft niet z'n fijn nieuws gehad. Eigenlijk ben ik er nogal van geschrokken' zeg ik met een enorme brok in mijn keel. Ik vertel ze dat de dokters hebben ontdekt waardoor het komt dat ik me al geruime tijd zo oververmoeid voel. 'Er is iets mis met mijn beenmerg, met mijn bloed. Hierin worden allerlei cellen aangemaakt die er niet thuishoren.' 'Heb je dan soms kanker?' vraagt David, gevolgd door 'en ga je nu dan dood??' Pfffff....Ik kijk naar Luc. Hij heeft de tranen in zijn ogen staan en kijkt hulpeloos uit zijn ogen. David, die moeilijker zijn emoties toont wrijft in zijn ogen, voor mij zegt dat genoeg. 'Nee, ik ga niet dood. Altans nu nog niet als er geen vliegtuig op ons huis neerstort. Is het kanker, tja het zijn wel kankercellen in mijn beenmerg die de ellende veroorzaken. Gelukkig hebben ze het vroegtijdig ontdekt, zijn het er nog niet zo heel veel en zitten ze alleen nog maar in mijn beenmerg en in mijn bloed. Dat is goed nieuws.' Ik leg ze uit dat er allerlei verschillende fases zijn waarin de ziekte zich kan bevinden en dat ik gelukkig aan de voorkant zit. Dat de dokters me nu super goed in de gaten gaan houden zodat ze me meteen kunnen behandelen als het erger wordt. 'Maar je bent nu toch al ziek, je bent nu toch al zo moe. Waarom krijg je nu dan geen pillen' zegt Luc. Ik leg uit dat er geen simpel pilletje is dat mij beter kan maken, maar dat er alleen heftige medicijnen zijn die de dokters nu nog niet willen gebruiken omdat ze ook behoorlijke risico's met zich meebrengen. Ook vertel ik ze dat die heftige medicijnen mij niet kunnen genezen maar alleen ervoor zorgen dat de ziekte tijdelijk weg is en daarna weer terugkomt. 'Mmm, je blijft dus voor altijd ziek en dokters zorgen goed voor je. 'Goed. Nou pap we houden van je en zijn er voor je. Altijd.' zeiden ze bijna in koor. De tranen lopen over mijn wangen, we pakken elkaar stevig vast. 'Familieknuffel!!' zegt David. Patries en ik kijken elkaar aan en zonder iets te zeggen weten we dat we het juiste hebben gedaan.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Jeroen (maandag, 25 april 2016 14:23)

    Pff heftig zeg, wel goed dat je eerlijk je verhaal hebt verteld.