"Een pakketje schroot met een dun laagje chroom"

"Een pakketje schroot met een dun laagje chroom". Henk Westbroek zong het in "vriendschap". Best wel metaforisch voor zoals ik me vaak voel.

'Jij ziek?: maar je ziet er zo goed uit' Vaak hebben mensen hun oordeel al heel snel klaar. Zelf heb ik hier eerlijk gezegd ook vaak aan meegedaan.

"je kunt iemand wel voor de kop kijken maar niet in de kop" is dan mijn metaforisch antwoord. Blijkbaar word je pas als ziek gezien als je uiterlijke vertoningen van totale aftakeling ziet, of dat je in gips verbonden in een rolstoel wordt rondgereden. Vaak voelde ik me dan ook genoodzaakt om me te gaan verdedigen, te moeten gaan uitleggen dat ik toch echt wel ziek ben. Dat dit frustrerend is hoef ik denk ik niet uit te leggen. Toen ik dit in één van de sessies met mijn psychotherapeut voorlegde was aan antwoord 'direct mee stoppen'. Gevolgd door 'omarm je ziekte, accepteer dat het een onderdeel van je "zijn" is geworden. Als je dat doet hoef je nooit meer iets uit te leggen, hoef je nooit meer te vechten'. We deden samen een oefening. Denkbeeldig zette ik mijn ziekte eerst op de stoel tegenover me. Ben ik tegen 'hem' gaan praten, schelden, tieren over het waarom dat hij nu juist mij gekozen had. Hij op belangrijke mate ging bepalen hoe mijn leven er verder uit zou gaan zien. Dat ik het oneerlijk vond. De tranen liepen over mijn wangen van verdriet en frustratie. 'Zo, heb je 'hem' nu echt de waarheid verteld, heb je 'hem' nu echt verteld hoe je over 'hem' denkt? Mooi.' 'Ga nu eens naast 'hem' zitten' zei ze. 'Maak 'hem' eens onderdeel van jezelf en praat dan nog eens met 'hem'.' Vreemd, in één keer realiseerde ik me dat het onmogelijk is om iets dat een onderdeel van jezelf is als 'hem' te beschouwen. Dat gaat niet. 'hem' is gewoon een stukje van 'mij'. En waarom moet je continue uit zitten leggen wat een stukje van jou is. Want dat is het, niet meer dan een stukje. De rest van mijn 'zijn' is nog gewoon zoals het altijd was en altijd zal blijven.

 

Wat een inzicht, dat  laagje chroom blijkt toch dikker dan verwacht en zijn glans nog lang niet verloren te hebben. En die schroot, dat is geworden tot een behoorlijke roestige plek, een plek die er zeker is en onderhoud nodig heeft, zodat als er gaten in vallen de plamuurpot gepakt moet worden om ze te vullen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Jeroen (maandag, 25 april 2016 14:50)

    Fijn dat zij jou dat duidelijk heeft gemaakt. Iedereen heeft iets onder het chroomlaag zitten. Zelf heb ik dat ook en ook geaccepteerd. Waar ik nog niet tegen kan is dat jij je niet zo mag aanstellen en dat anderen het veel erger hebben. Nou ik weet zeker dat deze mensen nog niet hebben ingezien dat het leven kort is.